چرا پیشگامان هوش مصنوعی به الگوریتم‌ها تصادفی‌بودن افزودند؟

بنجمین لیندکویست، استادیار بخش تاریخ MIT، در مقاله‌ای تازه در نشریهٔ Past and Present ریشه‌های توهم‌زایی مدل‌های هوش مصنوعی را به پژوهش‌های اولیه‌ای پیوند می‌دهد که در آن‌ها مهندسان عمداً به الگوریتم‌های حل مسئله تصادفی‌بودن می‌افزودند. هدف، نزدیک‌کردن ماشین به تفکر خلاقانهٔ انسان بود؛ تفکری که گاه با جهش‌های غیرمنتظرهٔ منطقی یا نگاهی شبیه رؤیا توصیف می‌شد.

لیندکویست در گفت‌وگو با MIT News می‌گوید جان پیرس، مهندس برجستهٔ Bell Labs، در اوایل دههٔ ۱۹۵۰ از این ایده دفاع می‌کرد که ریاضیات می‌تواند در هنر به‌جای افزودن نظم، آن را برهم بزند و به‌شکلی حساب‌شده عنصری غیرمنتظره وارد کند. به گفتهٔ او، چنین برداشتی میان برخی فعالان رایانش اولیه نیز رواج داشت.

لیندکویست در مقاله‌اش استدلال می‌کند که تلاش برای تقلید رفتار انسان، میان خلاقیت و پیش‌بینی‌پذیری بده‌بستانی اجتناب‌ناپذیر ایجاد می‌کند. منبع، جزئیات بیشتری از سازوکار این الگوریتم‌ها یا چگونگی پیوند مستقیم آن‌ها با مدل‌های امروزی ارائه نمی‌کند.