اتکای به هوش مصنوعی می‌تواند مهارت کارکنان را فرسوده کند؛ پژوهش تازه راهکارهای تشویقی را بررسی می‌کند

پژوهشی تازه در arXiv بررسی می‌کند که دستیارهای هوش مصنوعی چگونه بر یادگیری و حفظ مهارت کارکنان اثر می‌گذارند. در مدل پژوهش، کارکنان برای هر کار می‌توانند خودشان مسئله را حل کنند یا پاسخ AI را بپذیرند؛ انتخاب دوم در لحظه زحمت کمتری دارد، اما ممکن است فرصت تمرین مهارت‌های لازم برای انجام کار و نظارت بر AI را از بین ببرد.

نویسندگان میان کارکنانی که فقط منفعت فوری را در نظر می‌گیرند و کسانی که برای مهارت‌های آینده‌شان هم ارزش قائل‌اند تمایز می‌گذارند. بر اساس نتایج مدل، کارکنان کم‌تجربه ممکن است در سطح مهارتی پایین گرفتار شوند و متخصصان نیز ممکن است مهارت خود را از دست بدهند، حتی اگر دقت کارِ همراه با AI همچنان بالا بماند. در مقابل، کارکنان آینده‌نگر گاهی ترجیح می‌دهند کار را مستقل انجام دهند، حتی وقتی AI دقیق‌تر است؛ چون ارزش بلندمدت تمرین را می‌بینند.

این پژوهش همچنین مشوق‌هایی را بررسی می‌کند که به انجام درست کار به‌صورت مستقل پاداش می‌دهند. طبق مدل، پس از رسیدن کارکنان به سطح مهارتی کافی، کار مستقل می‌تواند خودپایدار شود و دیگر به مشوق مستمر نیاز نداشته باشد. همچنین، هدف‌گذاری برای سطح مهارت بالاتر گاهی می‌تواند هزینهٔ بلندمدت مشوق‌ها را کاهش دهد؛ برای نمونه، اگر کار مستقل به وضعیتی خودپایدار برسد یا پرداخت‌های لازم برای حفظ مهارت کمتر شود.

مقاله در مرحلهٔ پیش‌چاپ است و نتیجه‌هایش بر یک مدل نظری استوارند. نویسندگان تمرکز را از این پرسش که کارکنان باید در هر کار از AI استفاده کنند یا نه، به این موضوع منتقل می‌کنند که سازمان‌ها چگونه می‌توانند تخصص انسانی را در طول زمان حفظ کنند و برای پرورش کدام مهارت‌ها سرمایه‌گذاری کنند.