هوش مصنوعی

پاداش‌دهی به استدلال درونی مدل‌ها همیشه به پاسخ بهتر منجر نمی‌شود

پژوهشگران چهار روش برای سنجش میزان اتکای مدل به زنجیرهٔ استدلالش را در دو مدل کوچک آزمودند؛ بعضی تنظیم‌ها این اتکا را افزایش دادند، اما دقت و پایداری در برابر بازنویسی همیشه بهتر نشد.

۱ دقیقه مطالعه
Figure 5: Completion length during Llama/GSM8K training (left), smoothed over approximately 40-step windows, and length versus average perturbation sensitivity across tasks (right). The right panel labels this sensitivit
تصویر درج‌شده در مقالهٔ اصلی؛ حقوق بازنشر مستقل تأیید نشده است. — arXiv · AI (پیش‌چاپ) · پرونده اصلی · منبع تصویر: ناشر خبر

پیش‌چاپی در arXiv بررسی می‌کند چگونه می‌توان مدل‌های زبانی را تشویق کرد تا هنگام پاسخ‌گویی واقعاً به استدلالی که تولید کرده‌اند تکیه کنند؛ نه اینکه فقط توضیحی باورپذیر بنویسند که تأثیری بر پاسخ نهایی ندارد. پژوهشگران چهار پاداش مبتنی بر سیگنال‌های خود مدل را به روش آموزش GRPO افزودند: حساسیت گرادیان، فاصلهٔ اطمینان، افزایش تدریجی اطمینان و جابه‌جایی استدلال با پرسش.

آزمایش‌ها روی دو مدل کوچکِ تنظیم‌شده برای پیروی از دستور و مجموعه‌داده‌های GSM8K و StrategyQA انجام شد. پژوهشگران واکنش مدل‌ها را به ویرایش استدلال، بازنویسی پرسش‌ها و سرنخ‌های درون‌پرسشی سنجیدند. برخی پیکربندی‌ها باعث شدند پاسخ مدل بیشتر به تغییرات استدلال وابسته شود، اما اثر روش‌ها بر دقت پاسخ و تاب‌آوری در برابر بازنویسی متغیر بود.

در وزن‌های بالای پاداش، پژوهشگران همچنین پدیدهٔ رونویسی پاسخ را مشاهده کردند. در تنظیم‌هایی که مسئله به بخش‌های کوچک‌تر تجزیه می‌شد نیز اتکای زیاد به استدلال گاهی با دقت پایین در انجام وظیفه همراه بود. این نتایج نشان می‌دهد افزایش وابستگی پاسخ به استدلال تولیدشده، به‌تنهایی تضمین‌کنندهٔ عملکرد بهتر نیست.

این گزارش به کمک هوش مصنوعی تهیه شده است. مطالب براساس منابع درج‌شده تنظیم شده‌اند؛ صحت مستقل همه ادعاها تضمین نمی‌شود.

منبع: arXiv · AI (پیش‌چاپ) — مشاهده منبع اصلی ↗

پیش‌چاپ پژوهشی در arXiv؛ انتشار در این مخزن به معنی داوری همتا نیست